عدم ذبح الهدي وقت المواعدة و لا بعده ، لامتثاله المأمور المقتضي لوقوعه مجزيا يترتب عليه أثره ، و يبعثه في القابل لفوات وقته في عام الحصر . شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : در صورتى كه محصور بعد از ارسال قربانى و خروج از احرام مطلع شد كه در وقت موعود نائب قربانى را ذبح نكرده احلالشن باطل نيست بلكه فقط بر وى لازم است كه قربانيرا در سال آينده بفرستد . شارح ( ره ) مىفرماين : مرحوم مصنف در اين فقره از عبارت به دو امر اشاره نموده‌اند : 1 - بواسطه ظهور و اطلاع بر عدم وقوع ذبح احلال و خروج از احرامى كه بواسطه قرارداد و وعده از آن بيرون آمده باطل نميشود ولو بطور كلى ذبح واقع نشده باشد چه در وقت مقرّر و چه بعد از آن و دليل اين مدعى امتثال امر شارع استكه مقتضى مجزى بودن عمل مىباشد زيرا بعد از اجزاء و جواز خروج از احرام اثر آن كه عدم فساد است بايد بر آن مترتب شود . 2 - لازم است در سال آينده قربانى را به محل ذبح بفرستد زيرا در سال حصر وقتش منقضى شد و چون واجب در خارج صورت عمل به خود نگرفت لاجرم قضاء آن لازم و واجب است . قوله : الذى اوقعه : ضمير در [ اوقعه ] به الذى راجعست و آن صفت براى [ تحلله ] مىباشد . قوله : و لا بعده : ضمير به [ وقت المواعده ] راجع است .